Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

ΜΑΡΤΥΡΙΑ
Δε γνώριζα ακόμα το έργο του Καζαντζάκη. Από την πρώτη ημέρα βυθίστηκα μέσα του και το διάβασα όλο, χωρίς ανάσα. Ο μεγάλος συγγραφέας με φέρνει σε ένα μαγικό σύμπαν, όπου ο άνθρωπος, σκόνη των άστρων, συνεχίζει με το ίδιο πάθος τον αγώνα του με τον εαυτό του και με το Θεό. «Οι Αδερφοφάδες», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», η δική του ποιητική εκδοχή της «Οδύσσειας». Όποιος αρχίζει να διαβάζει τον Καζαντζάκη δεν μπορεί να σταματήσει… Η τύχη –και όχι το επαγγελματικό καθήκον- με φέρνει στην Κυανή Ακτή. «Καλύπτω» το Φεστιβάλ των Καννών. Γιατί να μην επισκεφθώ το συγγραφέα που γνωρίζω τώρα πια τόσο καλά χωρίς να τον έχω συναντήσει ποτέ; Μαθαίνω τη διεύθυνσή του στην Αντίμπ. Χτυπάω την πόρτα. Μου ανοίγει ο ίδιος. «Τι θέλετε;» Απαντώ: «Τίποτα». Μου κλείνει την πόρτα κατάμουτρα, την ξανανοίγει: «Ελάτε μέσα». Με οδηγεί στον καναπέ, κοντά στο παράθυρο. Του λέω ότι είμαι δημοσιογράφος. «Τι θέλετε να μάθετε;» Να του πω ότι τα ξέρω όλα; Απαντώ: «Τίποτα». Τότε, αδιόρατα, το κεφάλι του πλησιάζει το δικό μου· τα μέτωπά μας ακουμπούν σχεδόν. Και πολύ σιγανά, ψιθυριστά, λέει: «Τη γνωρίζετε, έ;» (Πρόκειται για την ποιήτρια Rachel Lipstein-Minc που είχε μια ερωτική ιστορία με τον Καζαντζάκη).
Elie Wiesel, Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου